parafia św. Krzysztofa

w Podkowie Leśnej

Msze święte

niedzielne:
7.30; 9.30; 11.00; 13.00; 18.00

w dni powszednie:
7.00; 18.00

Spowiedź - pół godziny przed mszą świętą i w pierwszy piątek miesiąca od 16.30 do 18.30.

nasi kapłani

ks. kanonik Wojciech Osial

proboszcz od 2001 r.
tel.: 22 758-92-22, 22 729-12-83

ks. Tomasz Śliwiński

wikariusz od 2016 r.

ks. Jacek Maliszewski

wikariusz od 2016 r.

kancelaria parafialna

czynna w dni powszednie w godz. 9.00-10.00 oraz 16.30-17.30;
tel. 22 758-92-22

przygotowania do sakramentu małżeństwa: zobacz informacje dla narzeczonych

adres i nr konta

adres parafii:

Parafia św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej,
ul. Jana Pawła II 7,
05-807 Podkowa Leśna
parafia.podkowa@gmail.com

nr konta parafii:

54 9291 0001 0090 4845 2000 0010

obsługa strony, pytania, wyznania:
Marcin Trepczyński, lektor
mercyn@o2.pl

inicjatywy parafialne

Poświęcenie nowych rzeźb na frontonie kościoła

Wystąpienie autora rzeźb, Pana prof. St. Słoniny, na uroczystości odsłonięcia i poświęcenia przez kard. Kazimierza Nycza w dniu 27 IX 2014 roku.

To są typowe rzeźby przyścienne, a więc siłą rzeczy wszystko, co sobą wyrażają, jest skumulowane w ich części frontalnej czyli z przodu. Stoją na podstawach, które mają pochyłą płaszczyznę skierowaną ku dołowi. Taki układ podstawy symbolizuje schodzenie Świętych z niebiańskich wyżyn na ziemię i przynoszenie – z woli Bożej łaski dla tych, którzy mogą ją otrzymać.
W przypadku św. Teresy – komponując Jej postać, zależało nam na tym, aby zachować Jej dziewczęcy charakter i podkreślać niezbędne cechy do wyrażenia tego nastroju. Stąd lekki skłon głowy, dyskretny uśmiech na twarzy, odpowiednio dostosowane proporcje całości. W tym uśmiechu może również objawiać się dyskretna radość z wewnętrznego spotkania z Bogiem, z którym miała tak ważne dla Jej rozwoju duchowego relacje. Jej rozpoznawalne powszechnie atrybuty: krzyż i róże, zajmują centralne miejsce. Wyrastają bujnie gdzieś z Jej serca, stają się jakby potwierdzeniem wypowiedzi: „Chcę przebywając w niebie czynić dobro na ziemi. Po śmierci spuszczę na nią deszcz róż!”. Oto i one!
Jeżeli ktoś zechce zwrócić uwagę na krawędzie Jej zewnętrznej szaty (peleryny, płaszcza), a owe krawędzie symetrycznie wspinają się od stóp aż do szyi, to może dostrzeże, że układają się w coś na kształt niszy gotyckiej, zwieńczonej charakterystycznym ostrołukiem. To jest taki mój dyskretny ukłon dla Jej francuskiego pochodzenia i szacunek dla samego gotyku, najwspanialszego w dziejach ludzkości stylu w architekturze i sztuce – wielbiącego chwałę Boga!
Tu na tej elewacji kościoła spotyka się najmłodsza doktor Kościoła z jednym z najstarszych doktorów Kościoła, ze św. Hieronimem. Przywrócony z mroków historii – objawia się jako postać niezwykła. To on pozostawił po sobie spuściznę literacką, której ogromu niepodobna przypisać jednemu człowiekowi. Sławę zawdzięcza głównie bardzo starannemu przekładowi Biblii na łacinę w oparciu o język grecki i hebrajski. Stąd zwój, a właściwie trój zwój papirusu, który oplata całą Jego postać, bo rzeczywiście całym sobą, przez blisko 24 lata, poświęcił się tej pracy i prowadził ją z prawdziwą pragmatyką naukowca i niestrudzonego badacza. Wraz z innymi przekładami, na które poświęcił dalsze 16 lat, wzrastała także jego duchowość, dlatego zrezygnował całkowicie z różnych splendorów uznaniowych, na rzecz życia zakonnego, wręcz pustelniczego. Stąd jego strój – okrycie eremity. W naszym przypadku ten ubogi strój jest ozdobiony aplikacją z motywem głowy lwa. To taki dyskretny ukłon dla ks. Proboszcza, który zabiegał o to, aby gdzieś umieścić tego groźnego przedstawiciela złej mocy, która została ujarzmiona dobrocią św. Hieronima, a potem stała na straży Jego spokoju, gdy całkowicie zanurzył się w Słowo Boże. Pióro – to oczywiście atrybut pisarza. Głowa i twarz św. Hieronima odzwierciedla, w odróżnieniu od św. Teresy, smutek starca, myśliciela, który wydaje się swoim wzrokiem pytać: dlaczego ten świat jest takim, jakim jest?

Prof. Stanisław Słonina

Życiorysy świętych, których rzeźby zawitały na frontonie naszej świątyni.

Św. Hieronim urodził się w 345 r. Strydonie, na granicy Panonii z Dalmacją. Mimo chrześcijańskich rodziców, został ochrzczony dopiero około 360 roku. Wtedy to, w celu zgłębiania tajników retoryki i filozofii, udał się do Rzymu. Św. Hieronim uczył się również języka greckiego. Po kilku latach spędzonych w Rzymie wyruszył w podróż do Galii i osiadł w Trewirze, gdzie prawdopodobnie rozpoczął studia teologiczne.
Około 373 roku udał się w podróż przez Trację i Azję Mniejszą do północnej Syrii. W Antiochii zapadał na poważne choroby. Podczas jednej z nich (na przełomie 373 i 374 roku) doznał wizji, która przesądziła o jego decyzji poświęcenia się sprawom duchowym. Rozpoczął wnikliwe studia nad Pismem Świętym. Pragnienie ascetycznego życia w pokucie skłoniło św. Hieronima do tego, aby udać się na pewien czas na pustynię Chalkis. Prawdopodobnie w czasie pobytu na pustyni św. Hieronim znalazł również czas na pracę naukową oraz literacką i z pomocą nawróconego Żyda podjął próbę przyswojenia sobie języka hebrajskiego. Po przybyciu do Antiochii w 379 roku św. Hieronim przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Paulina. Wkrótce potem udał się do Konstantynopola, gdzie zatrzymał się na prawdopodobnie dwa lata, aby pod kierunkiem Grzegorza z Nazjanzu kontynuować swe studia nad Pismem Świętym. Kolejne trzy lata (382-385) spędził ponownie w Rzymie.
Pośród innych obowiązków, Hieronim podjął się rewizji łacińskiego tłumaczenia Pisma Świętego, mając za podstawę Nowy Testament napisany w języku greckim oraz Stary Testament powstały w języku hebrajskim. Tłumaczenie Pisma Świętego z języka greckiego na język łaciński, nazwane Wulgatą (od łac. Vulgatus – pospolity, rozpowszechniony), wyznaczyło wieloletni bieg działalności naukowej św. Hieronima i zaliczane jest do jego najważniejszych osiągnięć. Podczas trzech lat pobytu w Rzymie św. Hieronim bez wątpienia wywierał istotny wpływ na chrześcijan, do czego, poza niespotykaną wiedzą, przyczyniło się w dużym stopniu jego dążenie do pełnej ascezy oraz realizacja ideału życia zakonnego. W sierpniu 385 roku św. Hieronim wraz ze swoim bratem Paulinem i kilkoma przyjaciółmi wrócił do Antiochii. Późnym latem 388 roku zamieszkał w Palestynie i resztę swojego życia spędził w pustelni w pobliżu Betlejem. Zmarł 30 września w 420 r.

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus jako Teresa Martin urodziła się 2 stycznia 1873 r. w Alencon (Francja) jako ostatnia z dziewięciorga dzieci Zelii Guerin i Ludwika Martin. Gdy Teresa skończyła osiem lat, rozpoczęła naukę w szkole klasztornej sióstr benedyktynek. Rok później jej siostra Paulina, z którą była zżyta, wstąpiła do klasztoru karmelitanek w Lisieux. Także Teresa chciała być członkinią tego zgromadzenia, ale z powodu młodego wieku jej kandydatura została odrzucona. W czternastym roku życia, gdy jej kolejna siostra Maria wstąpiła do tego samego zgromadzenia, ponownie starała się wstąpić do Karmelu i znowu nie została przyjęta. Następnie razem z ojcem odbyła pielgrzymkę do Rzymu, gdzie podczas audiencji generalnej poprosiła papieża Leona XIII, aby ten wprowadził ją do zakonu w piętnastym roku życia. Na jej prośbę papież powiedział: „Cóż, moje dziecko, rób to, co powiedzą przełożeni”. 9 kwietnia 1888 r. wstąpiła do Karmelu w Lisieux, przyjmując imię Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza. Rok później, 10 stycznia, rozpoczęła nowicjat. W ceremonii obłóczyn uczestniczył jej ojciec. 8 września 1890 r. złożyła śluby zakonne. Rok później odkryła „małą drogę dziecięctwa duchowego”. Pragnęła, by jej życie stało się aktem doskonałej miłości, a cierpienie możliwością jej pogłębienia i wykazania. W lutym 1893 r. została mistrzynią nowicjatu. 29 lipca 1894 r., po kilku latach walki z chorobą psychiczną, zmarł jej ojciec. Pod koniec 1894 r. matka Agnieszka od Jezusa (będąca jednocześnie jej rodzoną starszą siostrą Pauliną) poprosiła ją, by spisała wspomnienia z dzieciństwa. W następnym roku Teresa została duchową siostrą kleryka, który przygotowywał się do misji. Pierwszy rękopis „A”, wraz z jej kolejnymi rękopisami „B” (spontaniczny list do Jezusa, wyrażający głęboką miłość Świętej) i „C” (opisujący życie zakonne Świętej) opublikowane po jej śmierci, stanowią autobiografię. Autobiografia św. Teresy, zatytułowana później „Dzieje duszy”, należy do klasyki karmelitańskiej. W lipcu 1897 r. została przeniesiona do klasztornego szpitala, gdzie zmarła 30 września w wieku 24 lat. Została pochowana w Bazylice Świętej Teresy w Lisieux.

kliknij, aby powiększyć kliknij, aby powiększyć kliknij, aby powiększyć kliknij, aby powiększyć kliknij, aby powiększyć kliknij, aby powiększyć kliknij, aby powiększyć kliknij, aby powiększyć